Slechts vier maanden militaire training had de 18-jarige Hummel achter de rug, toen hij in 1949 in de Javaanse jungle terechtkwam. In december van dat jaar zou Nederland –na vier jaar verzet– de onafhankelijkheid van zijn kolonie erkennen. Maar de jonge dienstplichtige bleef nog tot 1951 in Indonesië. Hij beschermde de pro-Nederlandse bevolking tegen de aanvallen van de Indonesische nationalisten.

Hummel beleefde hachelijke momenten: “Zes weken na aankomst, moesten we midden in de nacht op een patrouille naar een beruchte kampong. Daar zou een bende zitten van zo’n veertig man. Het was mijn eerste contact met de tegenstander. Van dichtbij begon er een op me te schieten, de kogels vlogen me letterlijk om de oren. Ik wist hem gelukkig neer te krijgen.”

Ondanks de moeilijke situatie, denkt Hummel met overwegend positieve gevoelens terug: “Ik was jong en avontuurlijk aangelegd. En er is geen land mooier dan Indonesië. De natuur is schitterend. Het contact met de mensen die we beschermden, was goed.”

In 1992 en 1994 zou hij terugkeren: “De eerste keer was met ongeveer dertig man van mijn bataljon. We zijn teruggeweest naar de plekken waar we gelegerd waren en patrouille hebben gelopen. De tweede keer was mijn vrouw er ook bij. Dat was belangrijk voor haar. Ik heb nooit veel over mijn ervaringen op Java gesproken.”

Het weerzien met de plaatselijke bevolking was emotioneel: “We werden met open armen ontvangen, heel vriendschappelijk. Dat was prachtig.” De mensen met wie hij toen een goed contact had, heeft hij helaas niet weergezien: “Ik vraag me nog altijd af hoe het met hen is afgelopen. Achteraf gezien had Nederland de overdracht van zijn voormalige kolonie veel geleidelijker moeten laten verlopen. Na ons vertrek bleef het land achter in grote chaos.”