Hutje mutje op elkaar gepakt in stinkende scheepsruimen dobberden de slaven maandenlang over de Atlantische Oceaan. Europeanen brachten zo tussen 1500 en 1850 tien miljoen Afrikanen naar de beide Amerika’s. Het aandeel van Nederland in de slavenhandel was naar schatting zo’n vijf procent.

De Nederlandse schepen vervoerden vooral slaven naar de kolonie Suriname, maar voor een klein deel ook naar de Nederlandse Antillen. Daar moesten ze werken in de zoutwinning en op de plantages. Het eiland Curaçao was ook een doorvoerhaven voor de Afrikanen die niet aan Suriname, maar aan andere Caribische gebieden werden verkocht.

De slaven schikten zich niet altijd zomaar in hun lot. Op 17 augustus 1795 brak op Curaçao een grote opstand uit. Op de plantage Knip legden een aantal slaven onder aanvoering van Tula het werk neer.

Andere slaven sloten zich bij hen aan. Met geweld probeerden ze hun vrijheid af te dwingen. De slaven waren de slechte behandeling zat. "Men draagt meer zorg voor een beest", meende Tula. "Als een beest een poot breekt, wordt het ten minste genezen."

Omdat de slaven op Haiti van de Franse heerser hun vrijheid hadden gekregen, en de Fransen inmiddels in Nederland de baas waren, meenden Tula en de zijnen dat zij ook het recht op vrijheid hadden. Maar de Nederlanders hadden hier geen boodschap aan en loofden een beloning uit aan degene die Tula gevangen zou nemen.

Aldus geschiedde. De opstand mislukte en Tula werd terechtgesteld. Alle botten in zijn lichaam werden met een ijzeren staaf gebroken, hij werd onthoofd en zijn geblakerde hoofd kwam op een spies terecht, zijn lichaam werd in zee gegooid. Maar de opstand is niet vergeten: hij wordt gezien als het begin van een lange strijd voor vrijheid.