In het begin van de twintigste eeuw was Europa een kruitvat. De landen hielden elkaar scherp in de gaten en bewapenden zich. Uiteindelijk ontplofte het kruitvat en kwamen er twee groepen landen tegenover elkaar te staan. Duitsland, Oostenrijk en Turkije aan de ene en Frankrijk, Engeland, Rusland en later de Verenigde Staten aan de andere kant.

Het was een verschrikkelijke oorlog. Nieuwe wapens als mitrailleurs, tanks en gifgas zorgden voor meer slachtoffers dan ooit in andere oorlogen. Jarenlang bevochten soldaten elkaar vanuit loopgraven, waar naast het oorlogsgeweld ook blubber, ratten, verveling en kou een rol speelden. Vanwege de enorme hoeveelheid doden sprak men over de Grote Oorlog. Aan het einde had iedereen verloren en Duitsland het meest: het moest nog jaren herstelbetalingen overmaken aan Frankrijk en België.

Nederland bleef dit alles bespaard. De regering had voor een neutraliteitspolitiek gekozen en bleef buiten de strijd. Dat was nog niet zo eenvoudig. Duitsland had Nederland nodig voor de handel en Engeland wilde graag afspraken maken over de veiligheid op zee. Indirect waren de gevolgen wel merkbaar. Een miljoen Belgische vluchtelingen zocht in Nederland onderdak, de prijzen van voedsel en drank gingen omhoog en er was een gebrek aan eten.

Na de oorlog was Europa sterk veranderd. In Rusland brak de revolutie uit tegen de Tsaar Nicolaas II, in Duitsland kwam een republiek in de plaats van het keizerrijk. Doordat die republiek op den duur mislukte, kreeg een gefrustreerde Oostenrijkse korporaal uit de oorlog de kans om de macht te grijpen: Adolf Hitler. Onder zijn leiding begon in 1939 de Tweede Wereldoorlog, een verschrikkelijk gevolg van de eerste.