Het was kort na de Tweede Wereldoorlog. Nederland werkte hard aan de wederopbouw. Om de industrie weer op de been te helpen waren kolen en staal nodig. Maar die zaten hier niet genoeg in de grond. Nederland moest de grondstoffen kopen en was veel geld kwijt aan de uitvoerbelastingen van de verkopende landen.

‘Weg met die belastingen’ vond Nederland. In 1951 deed het daarom mee aan de oprichting van de EGKS, samen met Frankrijk, West-Duitsland, Italië, België en Luxemburg.

De EGKS draaide niet alleen om geld, maar ook om vrede. De samenwerking moest toekomstige oorlogen helpen voorkomen. Europa had een bloedige geschiedenis. Daar moest nu een einde aan komen. ‘Nooit meer oorlog!’ was de leus van die tijd.

Vooral Duitsland en Frankrijk hadden elkaar vaak naar het leven gestaan. In de twee wereldoorlogen was het meer dan ooit uit de hand gelopen. Frankrijk verzette zich daarom een aantal jaar tegen de wederopbouw van West-Duitsland. Zolang het land in puin lag, kon het niet opnieuw aanvallen.

Maar op de lange termijn bleek dat onverstandig. Economisch herstel van West-Duitsland zou goed zijn voor de Europese economie. De oplossing lag bij de EGKS: de zes landen zouden samen hun kolen en staal beheren. Op die manier werd voorkomen dat West-Duitsland met die grondstoffen opnieuw een al te sterk leger op kon bouwen.

De EGKS beloofde dus economische vooruitgang én vrede. Voor Nederland, dat altijd het liefst neutraal was en zwaar geleden had onder de oorlog, was dat een mooi vooruitzicht. En zo is het ook gegaan. Er kwam steeds meer welvaart, en oorlog is er in West-Europa al decennialang niet geweest.