“Dit wordt oorlog!”, brieste Wim Kok in januari 1982, op dat moment voorzitter van de FNV. Joop den Uyl, minister van Sociale Zaken, vertelde hem namelijk over de telefoon zijn plan om te korten op de uitkeringen voor zieke werknemers. Vanwege de economische crisis en de hoge werkeloosheid moesten de uitgaven van de overheid drastisch omlaag en de lonen worden gematigd. Maar het aanpakken van de zieke werknemer ging veel mensen te ver en felle protesten volgden.

Het was hard tegen hard en in het najaar van 1982 dreigde het nieuwe kabinet ook nog de inkomens te gaan bevriezen. Kok overtuigde de vakbonden van de noodzaak om een andere aanpak te proberen. Het kabinet en de vakbonden kwamen op 24 november bij elkaar in Wassenaar. Na een eerder mislukt gesprek kwam die dag vrij plotseling ‘Het akkoord van Wassenaar’ tot stand. Dit hield in dat de vakbonden akkoord gingen met loonmatiging. In ruil daarvoor kregen ze kortere werkweken, wat meer werkgelegenheid zou creëren. De kwakkelende ondernemingen hielden op deze manier de loonkosten laag, zodat ze weer internationaal concurrerend konden worden.

‘Het akkoord van Wassenaar’ besloeg uiteindelijk nog geen twee A-4tjes, maar zou hét schoolvoorbeeld worden van het Nederlandse poldermodel. Overleg tussen werkgevers, werknemers en het kabinet gaf onder andere de aanzet tot een periode van grote economische groei. Internationaal stond dit verrassende economische herstel een lange tijd bekend als The Dutch Miracle.