Goedheiligman

Decennialang was Sinterklaas een wat mysterieus figuur, een kruising tussen god en vrouwe Justitia. Alwetend wat betreft de braafheid van kinderen en vervolgens streng maar rechtvaardig: wie zoet is krijgt lekkers, wie stout (of lui) is de roe. De roe, het is inmiddels folklore geworden. Wie de komende tijd Pieterbazen op straat spot, ziet ze zelden nog een strafwerktuig van takken en twijgen dragen. En de zak, ooit symbool van een gevreesde enkele reis Spanje, dient tegenwoordig enkel om snoepgoed en geschenken in mee te torsen.

De goedheiligman straft dus niet meer, maar beloont. Het past bij hoe Nederlanders heden ten dage met (hun) kinderen omgaan. Het kleine grut wordt eerder gezien als iets dat zich moet ontplooien dan als iets dat gecorrigeerd moet worden. Dat heeft te maken met welvaart en rijkdom. Ieder kind verdient het beste, en krijgt dat vaak ook. Een kind is ook een statussymbool. Veel ouders lijken er belang aan te hechten dat hun spruit boven de massa uitsteekt, of het nu door leerprestaties, merkkleding of bijzondere medische diagnoses is. Daar hoort publiekelijk straffen niet bij, bijzondere sinterklaascadeaus wel.

Slechtheiligman

Dit jaar staat echter, opmerkelijk genoeg, ook de straffende sint weer volop in de belangstelling. Dick Maas creëerde in zijn film Sint een ‘slechtheiligman’, die in alles het tegendeel vormt van de brave hedendaagse Sinterklaas.

Het leverde behoorlijk wat protest van ouders op, wat de kaartverkoop geen windeieren legt. In het openingsweekend – niet toevallig ook het weekend waarin de Goedheiligman in Nederland aankwam – werd meteen een recordaantal kaartjes verkocht.

Zo zijn, zoals zo vaak in Nederland, toch weer twee uitersten aanwezig. En kan iedereen kiezen welk soort Sinterklaas het beste bij hem, haar of de kinderen past.