In de late achttiende eeuw liepen de spanningen tussen Stadhouder Willem V (1748-1806) en de patriotten hoog op. De patriotten wilden een democratie waarin het volk het voor het zeggen had, terwijl de Orangisten de macht van de Stadhouder - de belangrijkste persoon in het land en altijd iemand van de familie van Oranje - in stand wilden houden. In de strijd bleef geen middel onbeproefd.

Een van die middelen was: feest! De Oranje-partij liet allerlei volksfeesten houden ter ere van de Oranjes en de patriotten verzonnen de politieke maaltijd als actiemiddel. Patriotse politici organiseerden etentjes waarbij politieke spreekbeurten en gelegenheidsgedichten op het menu stonden. Hier werden geïnteresseerde burgers uitgenodigd, die met een volle buik en hoofd naar huis gingen en nu misschien ook wel actief wilden worden in de politieke beweging. Door het succes van deze etentjes gingen natuurlijk ook de Oranjeklanten politieke diners organiseren.

In 1795 was de ruzie over, toen met hulp van een Frans leger de Stadhouder uit Nederland werd verjaagd en de Bataafse Republiek werd uitgeroepen. De patriotten lieten direct goed zien wie er gewonnen had. Zij verboden de Oranjefeesten en Bataafse feesten werden officieel overheidsbeleid. In de staatsregeling (de grondwet) van 1798 kwam zelfs te staan dat er jaarlijks een serie nationale feesten georganiseerd moest worden. Die kwamen er dan ook, met versieringen die aan de Bataafse Revolutie herinnerden. Zo zou men snel de Oranjefeesten vergeten.