In het rampjaar 1672 werd de Nederlandse Republiek van alle kanten aangevallen. Frankrijk, Engeland en de bisdommen van Münster en Keulen vielen binnen. Het verwaarloosde leger kon weinig uitrichten. Het Nederlandse volk voelde zich vernederd en zocht naar een zondebok.
De woede richtte zich op raadspensionaris Johan de Witt en zijn broer Cornelis. De raadspensionaris was een soort premier, minister van Financiën en minister van Buitenlandse Zaken in één, en de belangrijkste staatsman van dat moment. Hij had de invasie niet weten te voorkomen en werd gezien als verrader.

Cornelis zat op dat moment gevangen. Politieke tegenstanders van de gebroeders De Witt hadden hem beschuldigd van betrokkenheid bij een samenzwering tegen Willem III van Oranje, die zeer populair was onder het Nederlandse volk. Door velen werd gepleit voor terugkeer van de Prins van Oranje.

Op 20 augustus verzamelde het gepeupel zich rond de Haagse Gevangenpoort. Raadpensionaris Johan was daar op bezoek bij zijn broer Cornelis. Een deel van de menigte wist de gevangenis binnen te dringen en sleurde de broers naar buiten. Het volk hield vervolgens een geweldsorgie die een paar uur in beslag nam.

De broers werden ontkleed, ondersteboven opgehangen, ontmand en ten dele opgegeten. De duim en tong van de gebroeders De Witt zijn bewaard gebleven en tegenwoordig te vinden in het Haags Historisch Museum.