In de zestiende en zeventiende eeuw wemelde het van de piraten. Nederlandse koopvaardijschepen werden regelmatig aangevallen en beroofd. Slavernij was het lot van de bemanning en de passagiers. Vooral in 'Barbarije' was het gevaarlijk. In dit stuk van Noord-Afrika, waar nu Marokko en Algerije liggen, bestond een echte piratenindustrie, met havenstadjes waarvan de inwoners leefden van de buit uit zeeroverij.

Maar er was ook een ander soort piraterij, de kaapvaart, in opdracht van de Marokkaanse sultan. Als islamitisch vorst moest de sultan de jihad, de heilige oorlog tegen de christenen, aanvoeren. Dat deed hij door zelf kapersschepen uit te rusten, die de piraten hielpen tegen boten uit Engeland, Spanje, Frankrijk en Nederland. De piraten en de kapers van de sultan verdeelden de buitgemaakte kostbaarheden. De gevangengenomen christenen werden niet vermoord, maar tot slaaf gemaakt. Zo kon de sultan later losgeld krijgen voor hun vrijlating. Tot die tijd moesten de slaven werken, bijvoorbeeld in de bouw of als wapensmid.

In 1605 stuurde de Nederlandse Republiek de koopman Pieter Maartensz. Coy naar Marokko om te praten over het zeeroversprobleem. Met succes, leek het. In ruil voor buskruit en kanonskogels wilde de sultan de jihad tegen de Nederlanders wel staken. Maar omdat verschillende sultans elkaar snel opvolgden, bleek die afspraak niet houdbaar. Nederlandse zeelieden bleven tot begin negentiende eeuw bang voor de beruchte zeerovers en kapers uit Noord-Afrika.