De reis is een krachtige religieuze metafoor voor het leven. Pelgrims- of bedevaartstochten zijn daarom van alle tijden en alle geloven. Het doel is een heilige plaats of voorwerp te bezoeken, maar het middel, de reis zelf, heeft ook religieuze betekenis.

Tijdens de reis bereidt iemand zich geestelijk voor op het bezoek van de heilige plaats en denkt hij of zij dus na over de plek die God of religie in zijn of haar leven inneemt. Soms heeft een lange (voet-)reis als doel boete te doen voor fouten. Na veel ontberingen op de plaats van bestemming aangekomen, is de pelgrim spiritueel gezien schoon genoeg om de Godheid onder de ogen te komen.

In het christendom nam de bedevaart een belangrijke plek in, vooral in de Middeleeuwen. Vooral de Katholieke Kerk kent talloze plekken waar heiligen zijn verschenen, wonderen zijn gebeurd of waar belangrijke kerkelijke personen zijn begraven. De St. Servaaskerk in Maastricht was bijvoorbeeld een belangrijke plek voor pelgrims omdat bisschop Servaas er ligt begraven. En Amsterdam werd druk bezocht na het 'Mirakel' in 1345, waarbij een in het vuur geworpen hostie (het 'lichaam van Christus') maar niet wilde branden.

Door ontkerkelijking en een verminderd geloof in wonderen nam het aantal christelijke pelgrims sterk af. De Nederlanders die nu nog op bedevaart gaan zijn voornamelijk moslims. Een van de 'vijf zuilen van de Islam' (de belangrijkste elementen) is namelijk een bedevaart maken naar Mekka. Verplicht voor iedere moslim, mits hij de middelen heeft, gezond is en een veilige reis kan maken.