De 'Grand Tour' is een specifiek soort reis, waarin de opvoeding voorop staat. Althans, dat deden de hogere standen van de Nederlandse Republiek graag geloven. Adellijke jonge mannen, zonen van rijke kooplieden en bestuurders werden voor een langere periode op pad gestuurd om een reis te maken langs de culturele hoogtepunten van Europa.

Daaronder werden steden als Parijs en Rome verstaan, en plekken als het Vaticaan, de ruïnes van Pompeï of de Dom van Florence. Naast architectuur werd aandacht besteed aan muziekvoorstellingen, aan theater, aan het bezoeken van beroemde geleerden en kunstenaars, kortom: aan alles wat een jonge man nodig had om zich een beeld te vormen van de wereld buiten Nederland.

De Grand Tour - overigens een Europees fenomeen waarbij Italië doorgaans centraal stond - duurde tussen de negen maanden en twee jaar. De meeste jongemannen reisden met een klein gevolg van bedienden, met vrienden of trokken een deel van de reis op met andere Grand Tourgangers.

Onderweg wisselden de Grand Tourgangers tips uit over waar je voor uit moest kijken (struikrovers en oplichters), waar de mooiste vrouwen waren (Milaan) en over de kunsthandelaars die zij bezocht hadden. Want zonder souvenirs kon de jongeling natuurlijk niet terugkomen. Een Italiaanse waaier voor zus of moeder en een marmeren buste voor papa waren wel het minste waar ze mee aankwamen. Zelf droeg menig jongeman een eigen souvenir mee aan nachtelijke avonturen met Italiaanse schonen. Zij droegen hun geslachtsziekte vol trost: als een echte man, klaar voor de wereld.