Een studentenprotest is niets nieuws. Het bekendste is waarschijnlijk de Maagdenhuisbezetting uit 1969 waar studenten protesteerden voor meer inspraak. Maar ook recenter vonden demonstraties plaats. In 2002 kwamen ongeveer 8000 studenten bijeen op het Museumplein in Amsterdam om te protesteren tegen de bezuinigingsplannen van staatssecretaris Annette Nijs (VVD). In 1994 eindigde een protestactie in Utrecht met chaos op het spoor.

Wat wel nieuw is aan het protest van vorige week, is de openlijke steun van de universiteiten. In 1969 bijvoorbeeld, was het protest juist tegen het bestuur van de universiteit gericht. Dit keer protesteerden voor het eerst ook hoogleraren tegen de bezuinigingen op het hoger onderwijs.

Maar wat mij vorige week vooral opviel, was een klein protest in de Tweede Kamer. Studenten trokken hun vesten en truien uit onder het motto: ‘Kleed ons niet uit.’ Het zag er niet erg overtuigend uit. Elf verlegen lachende studenten op een rijtje. De actie duurde alles bij elkaar zo’n 1,5 minuut. Maar zij haalden wel het landelijke nieuws. Bovendien deden de beelden mij denken aan een actie van de Dolle Mina’s uit 1970. Zij verstoorden een vergadering van vrouwenartsen en op hun blote buik prijkte de slogan ‘Baas in eigen buik’. De Dolle Mina’s pleitten voor legalisering van abortus en opname van de pil in het ziekenfondspakket.

Het doel en waarschijnlijk ook de impact van de Dolle Mina-actie waren natuurlijk heel anders dan die van deze elf studenten. Maar dankzij de associatie - bewust gecreëerd of niet - met misschien wel het meest beroemde ‘protestbeeld’ uit de Nederlandse geschiedenis, valt het verzet van deze elf mij meer op dan van 15.000 studenten op het Malieveld.