Tot 1672 ging het de Nederlandse Republiek voor de wind dankzij de handel en zijn sterke vloot. Maar Engeland had al jaren moeite met de rijke buur en ook de Franse koning Lodewijk XIV vond dat de machtige koopmansstaat een lesje verdiende.

Samen met de bisschoppen van Münster en Keulen vielen zij de oostgrens aan. De Duitse troepen rukten ongehinderd op in het noorden en belegerden Groningen. Frankrijk veroverde Maastricht en had na twee maanden Utrecht in handen.

In de nog onbezette Nederlanden leidde de aanval tot grote paniek. Hoe kon deze rijke staat zomaar op de rand van de afgrond belanden? Als snel kreeg de zittende regering van Johan de Witt de schuld. Hij moest aftreden en met pieksteken en musketschoten werd hij samen met zijn broer afgeslacht in Den Haag.

Langzamerhand keerde het tij. Groningen weerstond een wekenlang beleg en onder de nieuwe stadhouder Willem III zette de Republiek de tegenaanval in. Op zee kreeg Engeland rake klappen en na een paar gedurfde uitvallen van het leger kozen de bisschoppen van Münster en Keulen eieren voor hun geld. Door nieuwe bondgenootschappen met Spanje en Oostenrijk was het ook voor Lodewijk XIV niet verstandig nog langer te blijven. Het rampjaar was voorbij, maar de Republiek zou de les niet snel vergeten.