Aan het begin van de twintigste eeuw was het communisme sterk in opkomst in de wereld. Ontevreden arbeiders verenigden zich in communistische partijen, die vaak met geweld een betere wereld wilden bevechten. Iedereen was gelijk naar hun idee, en als je dat niet wilde horen, moest je dat soms maar voelen.

Zoals bijvoorbeeld in Rusland, waar de communisten met de Oktoberrevolutie van 1917 de macht grepen. Dit leidde tot grote schrik: dat arbeiders zomaar ergens de macht konden grijpen was nog nooit vertoond. En omdat het communisme 'internationaal' was, hoefde het gevaar helemaal niet bij de grenzen van Rusland op te houden.

Ook in Nederland leidde het 'rode gevaar' - rood als kleur van het communisme - tot zorgen. Met de nieuwe Russische staat, de Sovjet-Unie, werd pas in de Tweede Wereldoorlog diplomatieke betrekkingen aangeknoopt. Maar wel met een enorm wantrouwen. Na de oorlog, waarin de Russen een belangrijke rol hadden bij het verslaan van Hitler, vertrouwde maar 12% van de Nederlanders erop dat de Russen de vrede zouden handhaven.

Na de oorlog werd de angst voor het rode gevaar helemaal groot, toen in de Koude Oorlog het communistische Oosten en het kapitalistische Westen tegenover elkaar kwamen te staan. De angst werd versterkt door de angst voor een atoomoorlog. Burgers werden opgeroepen waakzaam te zijn en zich aan te melden bij de BB de Bescherming Bevolking. Algauw hadden zich 250.000 vrijwilligers aangemeld. Want, zoals een leuze uit de jaren 1980 klonk, men had nog altijd 'liever een bom in de tuin dan een Rus in de keuken.'