In de ontwikkelingsfase roept een project veel vragen op. Allereerst moet het museum bepalen welke inhoud het wil aanbieden. In het geval van de anatomische les zijn er verschillende themaroutes, bijvoorbeeld over medische ontdekkingen, liefde en seks, geloof en beroemde lichaamsdelen. De content sluit in dit geval aan bij een van de themawerelden van het museum, namelijk Lichaam en geest.

Vervolgens vraagt het museum aan critici om mee te denken over de teksten, foto’s en filmfragmenten. Het stelt wetenschappers en andere vakgenoten de vraag: Is de informatie volledig? En zijn de themaroutes interessant genoeg? Waar nodig zoekt het museum verder naar betere informatie en voorbeelden.

Ook bespreekt het museum de content met de bouwers van de interactieve snijtafel en de instellingen die de interactieve tafel willen plaatsen. We bepalen gezamenlijk hoe we onze informatie het beste kunnen presenteren. En hoe we de anatomische les zo aantrekkelijk mogelijk maken voor de bezoeker.

Maar de derde groep critici is voor ons waarschijnlijk de allerbelangrijkste, de potentiële gebruikers. Wat vinden zij van de inhoud en hoe we die presenteren? Zowel tijdens de ontwikkeling als na de realisatie van een project geeft het museum zijn doelgroepen een platform om over de projecten mee te denken. Het maakt onze installaties beter en houdt het museum scherp.

Dus zijn er geschiedenissen van het menselijk lichaam die volgens jou absoluut een plek in de interactieve snijtafel moeten krijgen? Ik hoor het graag.