Oplossing: mijn vader schakelde een oom in, Gert Slokker. Vriend van tante Josien, de zus van mijn moeder.

Een vriend. Ik vond dat heel modern en verdacht, volwassenen waren getrouwd, man en vrouw, geen ‘vrienden’ van elkaar.

In die tijd kochten we op de wedstrijddag kaartjes. Geen gezeur met pasjes, paspoorten of voorverkoop. Kaarten genoeg.

Die keer niet. De loketten werden bestormd. ‘Oom’ Gert lukte het om kaartjes te bemachtigen. Naar binnen. Ik keek mijn ogen uit. Eind jaren zeventig en begin jaren tachtig was een uitverkocht stadion De Meer namelijk een nieuwigheid. Ik dacht: wat doen al die mensen hier? Ga eens weg, huisie huisie toe, opgedonderd.

De wedstrijd.
In de 21ste minuut slalomde Cruijff langs de Haarlemmers Piet Huyg en Martin Haar … en toen. Toen wist ik waarom iedereen zo over hem sprak, incluis mijn zieke vader. Ik zag het met eigen ogen, live, niet op televisie. Met een werkelijk prachtige lob versloeg Cruijff Edward Metgod, de toenmalige keeper van Haarlem.

Ik zag hem in de rug, en dus kon ik de bal mooi volgen. Daarna enorm gejuich, mannen vielen elkaar in de armen, ik kieperde via drie houten banken naar benee, en de hand van oom Gert bracht verlossing.

Want daar ging en gaat het om. In het Amsterdam van 1981 en van 2011.

Om verlossing. Door de verlosser. El Salvador. Dat is wat Ajacieden in Johan Cruijff zien. Ze geloven in Hem, Hij kan geen kwaad doen, Hij is een goed mens, Hij verricht wonderen, Hij is: Johan. Cruijff. De op een na beste voetballer van Nederland. Want de beste, op hemzelf na, is Marco van Basten. Daarom: Van Basten terug als trainer van Ajax. De Boer en Bergkamp als assistenten. Cruijjf als technisch directeur. Dan wordt het weer wat, daar, in die Arena.