In 1984 introduceert Philips de ‘meezingversterker’ in Nederland. ‘Playbacken, dus meezingen, is van oudsher een typische Amerikaanse of Europese vrijetijdsbesteding’, zo meldt de Leeuwarder Courant. ‘De hele meezingrage komt echter uit Japan. Daar noemen ze het “karaoke”.’ De journalist is nauwelijks enthousiast: hij vindt de machines ‘verschrikkelijk prijzig’ en stelt dat mensen beter een goede gitaar kunnen kopen om mee te oefenen. Iets nieuws maken is immers veel leuker dan een tweede of tweeduizendste André Hazes zijn.
Toch raakt karaoke vanaf het midden van de jaren tachtig op steeds meer plekken bekend. Er worden vanaf 1984 volop karaokesystemen te koop aangeboden. En kranten schrijven over wat het woord karaoke nu precies betekent: de ene journalist meent ‘leeg orkest’, een ander denkt ‘zing mee’.
In Amstelveen is er in 1990 een café dat karaokeavonden houdt, en vanaf 1992 maakt de grote massa kennis met het fenomeen. De TROS brengt vanaf augustus een programma op de buis waarin onbekende Nederlanders een liedje meezingen. Sjoukje Smit, een redelijk bekende zangeres, praat de optredens aan elkaar en roept de kijker op via een telefoonnummer te stemmen op de kandidaten.
In 1992 wordt het woord karaoke voor het eerst gebruikt in het Nederlandse parlement, tijdens een debat over auteursrechten. Midden jaren negentig komt de commerciële zender RTL 4 met Karaoke op 4. Miljoenen mensen kijken naar presentator Gerard Joling en zijn karaokedeelnemers.
De populariteit in Nederland is op de lange termijn niet zo groot als in Azië. Er bestaan hier nauwelijks nog karaokebars, in tegenstelling tot omringende landen als België en Duitsland. In Nederland was karaoke in de jaren tachtig avant-garde, in de jaren negentig mainstream en tegenwoordig voor de meeste mensen achterhaald, het heeft wat van vroeger.
Bijdragen
Reacties (1)
Reacties (1)
Loading…
Pepijn
Jasper
Zoeken naar items op Europeana
Meezingen is natuurlijk al veeeeel ouder!
Hele volksstammen zongen mee met Louis Davids op het groote scherm in de bioscoop.
Films met de zongteksten in beeld voor meezingend publiek hadden we al in de jaren 30.
(Jo Hedwig Teeuwisse via Facebook)