Op 25 juni 1950 bezette communistisch Noord-Korea het democratische zuiden. In Nederland meldden zich daarop honderden vrijwilligers om het 'rode gevaar' te bestrijden. Ook ontstond er een aantal comités voor 'steun aan Zuid-Korea'.

Toch was volgens een NIPO-enquête de helft van de Nederlandse bevolking tegen het sturen van Nederlandse soldaten. Maar toen de Nederlandse regering op aandringen van de VS besloot om een infanteriebataljon te sturen, was alleen de Communistische Partij Nederland tegen. In haar kielzog kopte de communistische krant De Waarheid 'Geen kanonnenvlees naar Korea!'.

De andere kranten stonden positiever tegenover Nederlandse deelname, al konden ze er niet veel over schrijven. Voor hun berichtgeving waren ze sterk afhankelijk van de internationale persbureaus, die onder Amerikaanse censuur stonden. Zo schreef Reuters dat 'het officieel niet mogelijk is méér over de UNO-troepen te zeggen dan dat zij in Korea zijn'.

Met de Nederlanders ging één militair correspondent mee, die in dienst was van de legervoorlichtingsdienst: Wim Dussel. Bij zijn vertrek op 26 oktober schreef hij: 'De kade brulde ons na: "Zij wél! Het is al gefikst hoor! Wat gaan jullie er eigenlijk doen?"

Omdat de Amerikanen de Noord-Koreanen al ver hadden teruggedreven, dachten veel Nederlanders dat er weinig meer te vechten zou zijn. Maar al snel wierp China honderdduizenden soldaten in de strijd. Dit leidde tot de meeste doden bij een Nederlandse vredesmissie tot nu toe: 125.

Hoewel de kranten hier wel korte berichtjes over schreven, was de precieze toedracht van de dodelijke gevechten zelden duidelijk.

Toen het front vanaf eind 1951 nauwelijks meer verschoof, daalde de media-aandacht tot een dieptepunt. Ook de Nederlandse bevolking reageerde steeds onverschilliger. Ze had net haar eigen oorlog gehad en was in de jaren vijftig druk bezig met de wederopbouw.

De Korea-oorlog was voor de meeste Nederlanders te ver van hun bed. De militairen gingen zich door deze karige belangstelling 'het vergeten bataljon' voelen.