In de jaren vijftig van de vorige eeuw luisterde heel Nederland op maandagavond naar de radio, naar 'De Familie Doorsnee.' Dit hoorspel van Annie M.G. Schmidt (1911-1995) beschreef een doodgewone familie. Pa was zuinig en Ma wilde graag nieuwerwetse zaken als een televisie en een koelkast.

Door de humoristische manier van schrijven werd het gezin zeer herkenbaar én geliefd. Liedjes als 'Ik ben Alie Cyaankali' over een moorddadige Rotterdamse huisvrouw, werden volop meegezongen. In de wat brave jaren vijftig waren dit soort stoute teksten grote hits.

Annie M.G. Schmidt boekte in deze jaren meer successen. De musicals en televisieseries als 'Ja Zuster Nee Zuster' die volgden, waren baanbrekend. Met een glimlach en zonder zure bijbedoelingen kon Annie M.G. Schmidt met haar speelse taal bij velen een potje breken. Verzuiling leek voor haar niet te bestaan.

Het werk van Annie M.G. Schmidt maakte duidelijk dat men in het naoorlogse Nederland om zichzelf kon en mocht lachen. Met een flinke knipoog ging zij voor naar de meer ongedwongen jaren zestig. De houding 'Ik ben lekker stout' was een beetje de voorloper van de jaren zestig, waarin het belangrijker werd jezelf op de kaart te zetten. Misschien was het niet revolutionair, maar wel op een prettige manier bevrijdend.