Sinds Guicciardini hebben een heleboel buitenlanders geprobeerd de Nederlander te typeren. Ze schreven meningen van elkaar over en voegden op grond van eigen waarneming eigenschappen toe aan het bestaande beeld. Ze verbaasden zich erover dat de hoogste bestuurders van het land in de zeventiende eeuw in de buurt van Den Haag een broodje aten in het gras. Ze zagen hoe de inwoners van Broek in Waterland in de achttiende eeuw de steentjes van hun stoep oppoetsten.

Zo groeide een gunstig beeld van de spaarzame, ordelijke, vrijheidslievende, huiselijke, fatsoenlijke en tolerante Nederlander. Maar er werden ook minder leuke eigenschappen genoteerd: gierig, onbeleefd, saai en traag. Guicciardini merkte op dat de Nederlanders sober waren, maar ook ongelooflijk veel konden drinken.