“Zonder Pim Boellaard had ik hier niet gezeten. Hij heeft ons er doorheen gesleurd.” Meermalen hoorde Withuis dergelijke opmerkingen tijdens interviews met oud-verzetsstrijders over hun ervaringen tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. Geïntrigeerd besloot de onderzoekster bij het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie (NIOD) contact met Boellaard te leggen: “Hij was toen al 97, had veel pijn en zat in een rolstoel. Maar tijdens onze gesprekken kon ik in die oude man zien wie hij geweest was. Zijn kracht schemerde in hem door.”

Voor de Tweede Wereldoorlog wees weinig erop dat Boellaard zo’n bijzondere rol zou spelen. Withuis: “Als generaalszoon leefde hij in een vrij gesloten high society-milieu. Hij trouwde met een barones en maakte carrière in het verzekeringswezen. Maar waar zijn vader na de Duitse inval nogal angstig was aangelegd, koos Boellaard als vanzelfsprekend voor het verzet.”

In 1942 werd Boellaard verraden en tot het einde van de oorlog zou hij vast blijven zitten. In het Scheveningse Oranje-hotel werd hij als enige Nederlander ondervraagd door zowel Reinhard Heydrich, baas van de Sicherheitsdienst (SD) en de Gestapo, als door Heinrich Himmler, Reichsführer-SS. Hij verbaasde door zijn rust en standvastigheid.

Boellaard hielp de andere gevangen verzetsstrijders overleven en hun zelfrespect te bewaren. En hij wist saamhorigheid te kweken. Hoewel hij ‘een man van God, Nederland en Oranje’ was, had hij ook het vertrouwen van de communisten. Na afloop van de oorlog bleef hij een belangrijke steun voor de oud-gevangenen.

Withuis: “Er zijn diverse factoren die verklaren hoe Boellaard zo’n opmerkelijke rol wist te spelen. Hij was sterk, gezond, bezat een feilloos moreel kompas en een ijzeren zelfvertrouwen. Boellaard bleek in staat om tijdens crisismomenten heel snel te denken en te handelen. De keerzijde was dat hij in normale situaties ongeduldig en snel geïrriteerd kon zijn. Hij is geen ideale echtgenoot, vader en werkgever geweest. Boellaard was absoluut een held, maar daarmee geen heilige.”