De combinatie vrouwen en sport was tijdens de Spelen in 1928 nog niet zo geaccepteerd. Vrouwenatletiek stond zelfs voor het eerst op het programma en dat was velen toch nog een emancipatiestapje te ver. Atletiek was namelijk veel te zwaar voor een dame. De hardlopende atletes werden dan ook door de mannelijke toeschouwers als een rariteit afgedaan. Zwemmen mochten de dames wel, Braun werd dan ook direct door de massa geaccepteerd en bewonderd.

Op 11 augustus 1928 was de spanning te snijden in het zwembad in Amsterdam. In de finale 100 meter rugslag tikte Braun als eerste aan bij het keerpunt, maar in de laatste meters kwam de Britse Ellen King nog angstvallig dichtbij. Bij de finish was het plotsklaps muisstil in het zwembad. Toen bleek dat Braun éénvijfde seconde sneller was dan King, brak het feest los.

Na de gewonnen race was ons land diep ontroerd. De NRC schreef: ‘Het Wilhelmus klonk op; statig ging de vaderlandsche driekleur omhoog. Het was het moment waarop ieder gewacht had … het was een oogenblik van vreugde en ontroering. Velen pinkten een traan weg, omdat het zoo heerlijk was, die vlag in ons eigen land op onze Olympische Spelen.’