Frans

Na zes maanden vertrok het getrouwde stel naar Nederland. Anna zou pas in 1824 voor het eerst Rusland terugzien. Sinds Napoleons nederlaag bij Waterloo en het Congres van Wenen van 1815 vormden België en Nederland samen het Koninkrijk der Nederlanden. Om zowel het zuidelijke deel het noordelijke deel te behagen verplaatste het hof zich steeds tussen Den Haag en Brussel. Anna had een sterke voorkeur voor het bruisende hofleven in Brussel. Dat leek veel meer op het levendige Sint-Petersburg dan het stijvere Den Haag. Anna onderhield ondertussen veel contact met haar familie. Uit het boek De Romanov relaties van S.J. Jackman blijkt dat Anna veel met ze schreef. De Romanovs spraken meerdere talen, maar de voertaal in de brieven was Frans. Ook met Willem II sprak ze veel Frans.

Belgische opstand

Toen koning Willem I in 1840 afstand van de troon deed, werden Willem II en Anna tot koning en koningin gekroond. Maar dat was wel van een gehalveerd koninkrijk. Het jaar daarvoor erkende Nederland de onafhankelijkheid van België, na een opstand tegen het noorden die al in 1830 was begonnen.

Polder

Willem II regeerde tot zijn dood in 1849 en werd opgevolgd door zijn zoon Willem III. Grootvorstin Anna bleef zich tijdens haar lange verblijf in Nederland altijd Russisch en keizerlijk voelen. Ze meende als lid van de grote Romanov-familie verheven te zijn boven de Oranjes. Haar naam leeft voor in Noord-Holland, waar in 1845 een polder haar naam kreeg. Daar ligt ook de gemeente Anna Paulowna, die in 1870 werd opgericht.