Een ander woord voor parlement is volksvertegenwoordiging. Maar in hoeverre wordt het volk vertegenwoordigd als niemand de moeite neemt naar de stembus te gaan? Bij de verkiezingen van 1998 was een historisch dieptepunt bereikt: slechts 73,3 procent van de stemgerechtigden kwam opdagen. Hoe kon de dalende lijn worden gekeerd?

Het mogelijke antwoord kwam van Pim Fortuyn, een flamboyante, openlijk homoseksuele politicus die in korte tijd enorm populair werd. Met zijn charisma, krachtige uitspraken en soms extreme politieke standpunten raakte hij bij veel Nederlanders een snaar. Hij beloofde duidelijkheid en harde oplossingen. Onder het motto 'ik zeg wat ik denk en doe wat ik zeg', ging Fortuyn frontaal in de aanval tegen de gevestigde politieke partijen. Hij noemde het land een puinhoop en wilde een einde maken aan de wachtlijsten, de files, overtollige bureaucratie en de criminaliteit.

Pim Fortuyn verwoordde wat veel mensen dachten. Toch riepen zijn ideeën ook veel weerstand op. Vooral zijn uitspraken over buitenlanders en de islam, die hij achterlijk noemde, leidden tot veel kritiek. Maar hoe harder politici tegen Fortuyn protesteerden, hoe populairder hij werd bij de kiezers. Eerst met de partij Leefbaar Nederland en later met zijn eigen Lijst Pim Fortuyn (LPF), klom Fortuyn steeds hoger in de peilingen.

Op het hoogtepunt van zijn populariteit, zes dagen voor de verkiezingen van 15 mei 2002, eindigde zijn politieke opmars in een drama. De 34-jarige milieuactivist Volkert van der Graaf schoot Fortuyn van dichtbij zes keer in hoofd en borst. Deze politieke moord bracht een diepe schok teweeg: tienduizenden betoogden hun rouw en velen gaven politici de schuld van de moord. Ook postuum kreeg Fortuyn nog veel stemmen; zijn partij haalde 26 zetels. En het opkomstpercentage ging iets omhoog: naar 78,9 procent.