Na de beeldenstorm, zond Filips II de hertog van Alva naar de Nederlanden om de rust weer te laten keren. Hij gaf hem 10.000 soldaten mee en hij kreeg onbeperkte bevoegdheid om de situatie naar eigen inzicht aan te pakken.

Dat liet Alva zich geen twee keer zeggen. Meteen na aankomst richtte hij de Raad van Beroerten op, die de opstandelingen niet voor niets de Bloedraad noemden. Het was een soort rechtbank. Wie zich verzette tegen het Spaanse regime, liep de kans hier berecht te worden.

En de vonnissen waren niet mals; de Raad heeft ongeveer 1.100 mensen laten executeren. Het schijnt dat één van de raadsleden altijd sliep, behalve als hij gewekt werd om zijn oordeel te vellen, dat onveranderlijk: 'naar de galg!' was.

De graven Egmond en Hoorne, collega's van Willem van Oranje, waren onder de eerste slachtoffers van de Bloedraad. Het is dan ook aan dit schrikbewind te danken dat Alva een slechte reputatie verwierf en de mensen hem graag belachelijk maakten.

Zo verwijst het rijmpje 'op één april verloor Alva zijn bril' naar de dag waarop de watergeuzen, een soort zeerovers in dienst van Willem van Oranje, de stad Den Briel (bril) veroverden op de Spanjaarden.