Toen Willem I Frederik van Oranje-Nassau (1772-1843) in 1813 koning der Nederlanden werd, was hij 41 en al ruim twintig jaar getrouwd met zijn nicht Wilhelmina van Pruisen. Ze hadden vier kinderen. Willem I was dolblij eindelijk weer terug in Nederland te zijn. In 1795, het begin van de Franse overheersing over Nederland, moest de familie Van Oranje vluchten naar Engeland. Met de val van Napoleon (1813) kwam er een einde aan die ballingschap.

Willem I wilde zijn koninkrijk, waarbij het huidige België toen ook hoorde, met strenge hand besturen. Het bezit van België vond hij erg belangrijk. De combinatie van industrieland België en handelsland Nederland leverde veel geld op. Met allerlei initiatieven zette hij zich in voor de handel en economie. Zo liet hij een heleboel kanalen graven om het scheepstransport te verbeteren. De koning profiteerde zelf natuurlijk ook. Niet voor niets was Willem I schatrijk en kreeg hij de bijnaam koning-koopman.

Maar de Belgische katholieken waren niet zo blij met hun protestantse koning, en Belgische politici hadden moeite met zijn arrogantie. In 1830 kwam België in opstand, gesteund door het buitenland. De koppige koning weigerde België op te geven. Pas in 1839 erkende hij de Belgische onafhankelijkheid, na een kostbare strijd.