Johan de Witt speelde een hoofdrol tijdens de hoogtijdagen van de Gouden Eeuw, halverwege de 17de eeuw. Zeeheld Michiel de Ruyter vernederde Engeland, de V.O.C. was oppermachtig en Rembrandt en Vermeer schilderden het ene meesterwerk na het andere.

De superslimme Johan werd al op 28-jarige leeftijd benoemd tot Raadspensionaris van Holland. Dit was de belangrijkste functie van het land, samen met die van Stadhouder, de aanvoerder van het leger. In 1650 overleed Stadhouder Willem II en begon het Eerste Stadhoudersloze Tijdperk. Onder leiding van alleen Johan de Witt ging het uitstekend met Nederland. Heel slim speelde hij Engeland en Frankrijk, onze aartsvijanden, tegen elkaar uit.

Maar in 1672, het Rampjaar, ging alles mis. Nederland werd van alle kanten aangevallen, en De Witt kreeg de schuld. Het volk schreeuwde om de terugkeer van Prins van Oranje, Willem III.

In deze massahysterie werd Johans broer Cornelis opgepakt en gemarteld. Toen Johan hem opzocht in de Haagse Gevangenpoort sleurden een horde razende burgers de broeders naar buiten. Terwijl de schutterij (voorlopers van de politie) toekeken werden ze op barbaarse wijze vermoord, en met afgehakte vingers en geslachtsdelen aan de galg gehangen.

Zo'n 250 jaar later werd Johan de Witt eindelijk officieel in ere hersteld, toen koningin Wilhelmina een standbeeld onthulde waarop stond: 'Een volmaakt Hollander.' De held die werd gelyncht, werd opnieuw een held.