De carrière van Michiel de Ruyter (1607-1676) spreekt tot de verbeelding. De roemruchte admiraal begon namelijk heel eenvoudig. Als kind werkte hij in een lijndraaierij, 'in een blauwgeruite kiel'. Op elfjarige leeftijd ging hij naar zee. Hij klom op tot stuurman en kreeg het bevel over een eigen schip. Als kaperkapitein, een soort zeerover in dienst van de overheid, verdiende hij zoveel dat hij in 1651 met varen kon stoppen. Maar een jaar later klopte de marine weer bij hem aan. De Eerste Engelse Oorlog was uitgebroken en misschien kon hij de Engelsen verslaan? De Ruyter ging akkoord, maar slechts voor één tocht.

Dit pakte anders uit, want onder zijn leiding werd een grote overwinning behaald. De Ruyter bleef bij de marine en ontpopte zich tot een groot militair. Hij liet zijn manschappen veel oefenen en probeerde zeeslagen heel planmatig te winnen. Voordat De Ruyter op het toneel verscheen, waren zeeslagen vaak botsingen van schip tot schip. Nu werd de vijandelijke vloot systematisch aangevallen op de zwakke plekken.

In 1666 behaalde De Ruyter zijn grootste overwinning. Tijdens de Vierdaagse Zeeslag verloren de Engelsen zeventien schepen en 5.000 manschappen. De 2.000 doden aan Nederlandse kant logen er ook niet om, maar er was duidelijk gewonnen. Heel Europa sprak erover, zelfs de Franse Lodewijk XIV was onder de indruk. Na dit bloedbad kon Michiel de Ruyter niet meer stuk, tenminste, in de harten van de Nederlanders. Terug op zee verbrijzelde een Franse kanonskogel in 1676 zijn benen; een week later overleed de grootste Nederlandse zeeheld aan wondkoorts.