Aletta Jacobs, de eerste vrouw op de universiteit (1871), had speciale toestemming nodig van minister Thorbecke om te mogen studeren. Vrouwen die later kwamen, hoefden dat niet meer. Zo werd het snel normaal dat vrouwen studeerden voor 'mannenberoepen' als dokter of advocaat.

Toch gingen niet alle mannen akkoord met de nieuwe gang van zaken. Rond 1900 brak protest uit. De tegenstanders gebruikten argumenten die er niet om logen. De protesterende mannen vonden vrouwen ongeschikt voor beroepen als arts: ze waren op de wereld voor het moederschap en niet voor een wetenschappelijke studie. Weer andere mannen dachten dat vrouwen niet op de universiteit thuishoorden vanwege hun menstruatie, hun 'zwakkere geestesgesteldheid' of hun kleinere hersenen.

Ondanks deze protesten groeide het percentage vrouwelijke studenten van een paar procent rond 1900 naar bijna twintig procent vlak voor de Tweede Wereldoorlog. Lange tijd bleef het daarbij. Pas na 1970 steeg het percentage vrouwen aan de universiteit verder. Maar toen ging het ook snel. In 2000 schreven zich voor het eerst meer meisjes dan jongens in voor een universitaire studie.