De geschiedenis van het Sinterklaasfeest begon in het Turkse stadje Myra, rond het jaar 300. De bisschop daar heette Nicolaas. Bisschop Nicolaas werd later vereerd als katholiek heilige: als Sint Nicolaas dus. In de elfde eeuw werd hij beroemd in Europa en groeide zijn populariteit. Hij werd de beschermheilige van ondermeer zeemannen, hoeren en bakkers. In Nederland, van oudsher een land van zeelieden, was hij dus meer dan welkom. En daarom zie je er nog steeds Sint Nicolaaskerken en -kapellen in de buurt van (oude) havens.

Over Sint Nicolaas deden allerlei spannende verhalen de ronde. Bijvoorbeeld over drie arme meisjes die hij redde door 's avonds via het raam goud in hun schoen te werpen. Hier komt het idee van Sint de kindervriend vandaan en ook het schoenzetten en het strooien van snoepgoed. Dit soort verhalen waren bovendien aanleiding om de Sint elk jaar te herdenken door elkaar cadeautjes te geven.

Vanaf de zeventiende eeuw werden Sint Nicolaasfeesten op straat verboden; in Nederland waren de protestanten op dat moment de baas. Bisschoppen en heiligen pasten niet in hun geloof. Dat betekende dat het feest voortaan binnen, bij de mensen thuis, gevierd moest worden. Sinterklaas werd zo een echt familiefeest. De bisschop kwam thuis langs om cadeaus en lekkers uit te delen.

Katholiek is die bisschop tegenwoordig niet meer echt, behalve misschien in uiterlijk. Sinterklaas hoort bij alle Nederlanders, ongeacht welk geloof zij hebben.