Laden... Mens en macht
Het is 13 juni 1984. Om 13:00 begint de Tweede Kamer met een vergadering. Wie er de kamerstukken op naleest, ontdekt dat het debat al enige tijd duurt wanneer de fractievoorzitter van de VVD, Ed Nijpels, aan het woord komt. Hij verdedigt het plaatsen van kruisraketten, het is immers Koude Oorlog. We lezen vervolgens:
De vergadering wordt verstoord door iemand die in de vergaderzaal is doorgedrongen.
De Voorzitter: Ik schors de vergadering voor enkele ogenblikken.
Waarna Nijpels zijn betoog vervolgt.
Het is een voetnoot uit de geschiedenis, maar wel een voetnoot met een gezicht. Dankzij ANP-fotograaf Dick Coersen weten we hoe de 25-jarige leraar eruitziet die in de Tweede Kamer op tafel springt. De foto’s worden een icoon. Ze staan op de voorpagina van kranten en winnen prijzen.
De jaren tachtig. Het roept associaties op met werkloosheid, krakers, punkers en massale demonstraties. In 1981 en 1983 liepen 550.000 en 400.000 mensen mee tegen kruisraketten. Toch is dat n...
Europa is een taalding
De passage naar Europa
Kerstvakantie betekent voor mij: bijlezen. Het jongste nummer van BMGN bijvoorbeeld, ‘hét vakblad voor de professionele geschiedbeoefening in de Lage Landen’ zoals de bekende historicus Hans Blom het in dit blad omschrijft. Vooral interessant: vier artikelen over het proefschrift van Luuk van Middelaar, de passage naar Europa.
Dit is een belangrijk boek. Van Middelaar beschrijft hoe Europa sinds de Tweede Wereldoorlog werd tot wat het nu is. Dat gebeurt vaker, meestal nogal opsommerig, van verdrag tot verdrag. Dit boek heeft een eigen verklaringsmodel. Vanaf het begin waren er mensen die vonden dat Europa een samenwerking van staten moest zijn (‘buitenste sfeer’) of juist een gemeenschap (binnenste sfeer). Als compromis ontstond er onder lidstaten een ‘tussensfeer’. Deze tussensfeer kreeg vorm in enkele belangrijke momenten, ‘passages’, zoals nieuwe verdragen.
Drie auteurs verwijten Van Middelaar dat hij te weinig aandacht besteedt aan econom...
(On)controleerbare macht
Trappen we in de val van communicatieadviseurs?
Eerder deze week schreef ik een stukje over WikiLeaks. Ik verbaasde me erover dat de beeldvorming zo snel veranderde. Eerst vonden we het goed dat er wat meer transparantie kwam. Inmiddels gaat het helemaal niet meer om de onthullingen zelf, maar alleen nog maar over de legitimiteit van WikiLeaks – wie zijn zij nou helemaal om ‘de macht’ te controleren? Betreft het niet simpelweg een stelletje stateloze, onverantwoordelijke en oncontroleerbare nerds zonder realiteitszin?
Het leek mij dat duurbetaalde communicatiebureaus achter de schermen ervoor zorgden dat het debat vooral niet over de inhoudelijke onthullingen maar alleen nog over methodiek en legitimiteit ging. Blame the messenger.
Maar u heeft dat stuk niet kunnen lezen, want ik heb het niet geplaatst. Dat komt vooral door wat allerlei hackers de afgelopen dagen hebben uitgespookt. Van allerlei instanties die het niet met WikiLeaks of voorman Julian Assange eens waren, werd de website platgelegd. Mijn probleem: Het optreden va...
